Το μάθημα του Μαραντόνα
Η εικόνα του Μαραντόνα να πέφτει με την κοιλιά στα λασπόνερα για να πανηγυρίσει το γκολ του Παλέρμο, χάρη στο οποίο η Αργεντινή επικράτησε με 2-1 του Περού για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου το περασμένο Σάββατο έκανε αμέσως τον γύρο του κόσμου. Η τρελή χαρά κακού παιδιού του παγκοσμίου ποδοσφαίρου έμοιαζε απολύτως δικαιολογημένη, καθώς η αγαπημένη του "αλμπισελέστε" έπαιρνε επιτέλους το πολυπόθητο τρίποντο και μαζί -υπό προϋποθέσεις- το απευθείας εισιτήριο για τα τελικά της Νοτίου Αφρικής. Ένα επίτευγμα, δηλαδή, που αν και κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο για μια ομάδα όπως η Αργεντινή, επί Μαραντόνα κατέστη κάτι το σημαντικό.
12 Οκτ 2009 02:50:51
Έτσι, αυτή η παρολίγον ολική αποτυχία του άλλοτε αγαπημένου της στρογγυλής θεάς, αν και με πιθανό happy end, δεν παύει να αποτελεί μια καλή διδακτική ιστορία για όλους μας με το εξής απλό μήνυμα: Πως ο καλός προπονητής δεν είναι κάτι το καθόλου μα καθόλου απλό. Ακόμα και αν έχει το καλύτερο υλικό στη διάθεσή του.
Το σχόλιο αυτό, βέβαια, απευθύνεται προς όλους εμάς, που καθημερινά ως "προπονητές της εξέδρας" έχουμε μάθει να γκρινιάζουμε στο πρώτο στραβοπάτημα κάθε κακομοίρη που θα τύχει να κάτσει στον πάγκο της ομάδας μας. Δεν πα να παίζουμε με την Μπαρτσελόνα ή οι μισοί μας παίκτες να είναι εκτός με τραυματισμούς, άπαξ και έρθει η στραβή αμέσως η ετυμηγορία είναι καταδικαστική. Και πως να μην είναι άλλωστε όταν αυτό το "κάθαρμα" αντί να σκεφτεί, ενεργεί όπως του κατέβει και ενώ με μια-δυο ολοφάνερες κινησούλες θα είχε δέσει τη νίκη.
Θεωρείτε υπερβολικά τα όσα λέω; Καθίστε και προσπαθείστε να ακούσετε αθλητικό ραδιόφωνο τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεθεί ούτε ένας που θα διαμαρτύρεται για την ομάδα του. Και πάντοτε θα έχει πάρει τηλέφωνο για να πει τη δικιά του λύση, που είναι σωστή (γιατί ξέρει αυτός αφού έχει παίξει μπάλα...), προφανής, αλλά κανείς υπεύθυνος δεν τον ακούει.
Γι' αυτόν λοιπόν το λόγο, η σχεδόν αποτυχία του Μαραντόνα αποκτά τη δικιά της ξεχωριστή αξία, καθώς καταδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο πως ακόμα και να έχεις φάει τα γήπεδα με το κουτάλι και να έχεις τους καλύτερους παίκτες στη διάθεσή σου, δεν αρκεί για να επιτύχεις τον στόχο σου. Φυσικά αυτό θα μπορούσαμε να το είχαμε καταλάβει νωρίτερα, αν καθόμασταν να σκεφτούμε λίγο, πως αν ήταν όντως τόσο απλά τα πράγματα, θα κέρδιζε πάντα η ομάδα με τους καλύτερους παίκτες - μιας και οι προπονητές θα ακολουθούσαν την προφανή οδό. Όμως δεν θέλουμε, αφού σε κάθε περίπτωση ο προπονητής σαν αποδιοπομπαίος τράγος είναι η καλύτερη λύση.
Επομένως, την επόμενη φορά που ο σύλλογός μας ηττηθεί, καλά θα κάνουμε να ηρεμήσουμε και να σκεφτούμε πριν να αρχίσουμε να ξεφουρνίζουμε τις θεωρίες μας στο τι έφταιξε. Ούτως η άλλως, δεν μπορούμε να αλλάξουμε και πολύ τα πράγματα. Το μόνο ίσως που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανοίξουμε το playstation μας και εκεί να εφαρμόσουμε όλες τις τακτικές που θέλουμε. Σίγουρα, με το υλικό της Αργεντινής εμείς θα τα πάμε πολύ καλύτερα από τον Μαραντόνα...
Μιχάλης Πατεράκης
E-mail επικοινωνίας: michael.paterakis[at]goal.com
Το σχόλιο αυτό, βέβαια, απευθύνεται προς όλους εμάς, που καθημερινά ως "προπονητές της εξέδρας" έχουμε μάθει να γκρινιάζουμε στο πρώτο στραβοπάτημα κάθε κακομοίρη που θα τύχει να κάτσει στον πάγκο της ομάδας μας. Δεν πα να παίζουμε με την Μπαρτσελόνα ή οι μισοί μας παίκτες να είναι εκτός με τραυματισμούς, άπαξ και έρθει η στραβή αμέσως η ετυμηγορία είναι καταδικαστική. Και πως να μην είναι άλλωστε όταν αυτό το "κάθαρμα" αντί να σκεφτεί, ενεργεί όπως του κατέβει και ενώ με μια-δυο ολοφάνερες κινησούλες θα είχε δέσει τη νίκη.
Θεωρείτε υπερβολικά τα όσα λέω; Καθίστε και προσπαθείστε να ακούσετε αθλητικό ραδιόφωνο τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεθεί ούτε ένας που θα διαμαρτύρεται για την ομάδα του. Και πάντοτε θα έχει πάρει τηλέφωνο για να πει τη δικιά του λύση, που είναι σωστή (γιατί ξέρει αυτός αφού έχει παίξει μπάλα...), προφανής, αλλά κανείς υπεύθυνος δεν τον ακούει.
Γι' αυτόν λοιπόν το λόγο, η σχεδόν αποτυχία του Μαραντόνα αποκτά τη δικιά της ξεχωριστή αξία, καθώς καταδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο πως ακόμα και να έχεις φάει τα γήπεδα με το κουτάλι και να έχεις τους καλύτερους παίκτες στη διάθεσή σου, δεν αρκεί για να επιτύχεις τον στόχο σου. Φυσικά αυτό θα μπορούσαμε να το είχαμε καταλάβει νωρίτερα, αν καθόμασταν να σκεφτούμε λίγο, πως αν ήταν όντως τόσο απλά τα πράγματα, θα κέρδιζε πάντα η ομάδα με τους καλύτερους παίκτες - μιας και οι προπονητές θα ακολουθούσαν την προφανή οδό. Όμως δεν θέλουμε, αφού σε κάθε περίπτωση ο προπονητής σαν αποδιοπομπαίος τράγος είναι η καλύτερη λύση.
Επομένως, την επόμενη φορά που ο σύλλογός μας ηττηθεί, καλά θα κάνουμε να ηρεμήσουμε και να σκεφτούμε πριν να αρχίσουμε να ξεφουρνίζουμε τις θεωρίες μας στο τι έφταιξε. Ούτως η άλλως, δεν μπορούμε να αλλάξουμε και πολύ τα πράγματα. Το μόνο ίσως που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανοίξουμε το playstation μας και εκεί να εφαρμόσουμε όλες τις τακτικές που θέλουμε. Σίγουρα, με το υλικό της Αργεντινής εμείς θα τα πάμε πολύ καλύτερα από τον Μαραντόνα...
Μιχάλης Πατεράκης
E-mail επικοινωνίας: michael.paterakis[at]goal.com
Ευχαριστούμε για το σχόλιο!
Παρακαλώ προσθέστε το όνομα σας
Παρακαλώ προσθέστε την περιοχή σας
Παρακαλώ προσθέστε το σχόλιό σας
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ
- Σημαντικό να "ορίζεις" τη μοίρα σου…
- Goal-άκια (25/11)
- Η έμμεση παραδοχή ευθύνης του Ντούσκο
- Goal-άκια (24/11)
- Τα χαμένα πρώτα ημίχρονα
- Το γόητρο της νίκης και το άλλοθι του Καλόπουλου
- Μαύρα Κοράκια (11η αγωνιστική)
- Το "κιτρινόμαυρο" τρίπτυχο της... αποτυχίας
- Πνίγηκε στη Λίμνη
- Εμφάνιση για… πρόστιμο!
Διαφήμιση
Δημοφιλέστερα
Διαφήμιση
Πολυσυζητημένα
- Το γόητρο της νίκης και το άλλοθι του Καλόπουλου
32 - Μαύρα Κοράκια (11η αγωνιστική)
5 - Τα χαμένα πρώτα ημίχρονα
3 - Goal-άκια (24/11)
2 - Goal-άκια (25/11)
2
Διαφήμιση
