Το παραμύθι της κυβίστησης

Πέραν των συνεχόμενων τίτλων, οι φίλοι της ομάδας είχαν να περηφανεύονται για τον μεγάλο leader. Τον Πρόεδρο, ντε. Ο Πρόεδρος αυτός δεν έκανε ποτέ λάθος και στο τέλος πάντα δικαιωνόταν. Ο Πρόεδρος ήταν ειλικρινής και πάνω απ' όλα σταθερός στις απόψεις, στις αξίες και στα ιδανικά του.

Μια κρύα, χειμωνιάτικη Κυριακή, κάποιοι κακοί κύριοι -αγνώστου ταυτότητας- φόρεσαν φανέλες του σωματείου, πήγαν σε ένα γήπεδο χρώματος κόκκινου-μπλε που έπαιζε η ομάδα και τα έκαναν γυαλιά-καρφιά. Κάποιοι άλλοι, ακόμα πιο κακοί κύριοι, αποφάσισαν να αναβάλουν τον αγώνα και να τιμωρήσουν με μείωση βαθμών το σύλλογο. Τότε, πήρε θέση ο leader:

"Η τιμωρία μας δημιουργεί ένα κακό προηγούμενο: Ότι τα πρωταθλήματα θα κρίνονται από παρεμβάσεις αναρχικών στοιχείων στα γήπεδα και μέσα από δικαστικές αίθουσες και όχι μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε και δε θα το δεχτούμε!", είπε με πυγμή ο Πρόεδρος που πάντα δικαιωνόταν.

"Είναι δικαιολογημένη η αγανάκτηση. Καλούμε τους φιλάθλους μας να συμπαρασταθούν στην ομάδα μας χωρίς υβριστικά συνθήματα ή οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά που θα δώσει αφορμή για νέες διώξεις εις βάρος του ιστορικού μας συλλόγου. Η διοίκηση θέλει να διαβεβαιώσει τους φιλάθλους μας ότι θα αγωνιστεί με όλες της τις δυνάμεις για την κατάκτηση του πρωταθλήματος μέσα στους αγωνιστικούς χώρους", κατέληξε ο ειλικρινής Πρόεδρος.

Είναι πασιφανές ότι ο Πρόεδρος ήταν υπέρμαχος του "ευ αγωνίζεσθαι". Τα ξεκάθαρα λόγια του και η εν γένει τίμια στάση του εκτιμήθηκαν από τους άλλους προέδρους των ομάδων της Παραμυθοχώρας που συμφώνησαν να επιστραφούν οι βαθμοί στο δοξασμένο σωματείο, ώστε οι αγώνες να παίζονται στους αγωνιστικούς χώρους και όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων. Στην πραγματικότητα, όλοι οι υπόλοιποι ακολούθησαν το δρόμο που πρώτος χάραξε ο γνωστός μας, πλέον, πρωτοπόρος Πρόεδρος.

Λίγα χρόνια μετά, μια άλλη κρύα Κυριακή, το σωματείο βρήκε απέναντι του μια ομάδα με σήμα οβάλ και φανέλες κόκκινες-μαύρες. Όχι δεν ήταν η Μίλαν, άλλη ήταν. Αλλά δεν έχει σημασία. Το σωματείο έχασε, αλλά μόλις τελείωσε ο αγώνας ένας καλός κύριος και στενός φίλος του ειλικρινούς Προέδρου, τον ενημέρωσε ότι η ομάδα που μοιάζει με τη Μίλαν είχε χρησιμοποιήσει έναν παίκτη που δεν έπρεπε, γιατί τον είχαν χρησιμοποιήσει πολλές ομάδες νωρίτερα.

Τότε, ο σταθερός στις απόψεις του Πρόεδρος βγήκε και μίλησε στο λαό του: "Όντως είχα πει πως οι αγώνες πρέπει να κρίνονται εντός αγωνιστικών χώρων. Αλλά είχα πει και κάτι άλλο, ότι απαιτούμε, ότι θέλουμε να τηρούνται και να εφαρμόζονται οι κανόνες του αθλήματος. Μια ομάδα που αγωνίζεται στη μεγάλη κατηγορία, πρέπει να γνωρίζει τους κανονισμούς και δεν χρειάζεται νταντά και μπεϊμπισίτερ για να σου πει τι θα κάνεις. Καλύτερα να αγωνιστεί σε τοπικό. Αφού υπάρχουν κανονισμοί δεν είναι ένα παιχνίδι που παίζεται άλλα αντ' άλλων", είπε ορθά-κοφτά.

Η συγκεκριμένη κυβίστηση μπέρδεψε λιγάκι τους οπαδούς του σωματείου, αλλά και τους πιο πιστούς του Προέδρου, που δεν ήξεραν τι να υποστηρίξουν. Άλλοι έλεγαν "μπράβο", άλλοι έλεγαν "ντροπή μας". Αλλά είπαμε, ο Πρόεδρος ποτέ δεν κάνει λάθος. Έκανε ένσταση, δικαιώθηκε, το σωματείο πήρε και πάλι το πρωτάθλημα, οι διαφωνούντες φίλαθλοι της ομάδας ξανάγιναν συμφωνούντες και η ζωή μπήκε και πάλι στους κανονικούς της ρυθμούς...

Πέρασε ο καιρός και ένα άλλο βράδυ, όχι τόσο κρύο και Τρίτης αυτή τη φορά, ο σύλλογος έπαιξε με μια ομάδα με σήμα ένα λιοντάρι κι έχασε. Για περίπου τρία λεπτά όμως, ο προπονητής της ομάδας με το λιοντάρι έβαλε πάλι έναν παίκτη που δεν έπρεπε να παίξει γιατί δεν ήταν πατριώτης. Με άλλα λόγια, δεν τήρησε τους κανονισμούς του αθλήματος και έκανε το παιχνίδι να μοιάζει άλλα αντ' άλλων, όπως έλεγε κι ο Πρόεδρος, που πήρε πάλι θέση:

"Εκτιμώντας ότι η παράβαση στην οποία υπέπεσε η ομάδα με σήμα το λιοντάρι αποτελεί ένα στιγμιαίο ανθρώπινο λάθος, το σωματείο μας αποφάσισε να μην υποβάλλει ένσταση κατά του κύρους του αγώνα". Δωσ' του πάλι κυβίστηση. Και τι να κάνουν και οι πολυάριθμοι οπαδοί, μπερδεύτηκαν κι αυτοί. Οι μισοί πάλι λένε "μπράβο" και άλλοι μισοί "ντροπή που δεν τηρούνται οι κανονισμοί". Όπως τηρήθηκαν τότε.

Και πάλι όμως ξεχνάτε πως ο σταθερός στις αξίες του Πρόεδρος, δεν κάνει ποτέ λάθος και πάντα ενώνει τελικά το λαό. Κάπου παρακάτω με μαθηματική ακρίβεια, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα δικαιωθεί. Και τελικά όλοι θα ξεχάσουν τα παλιά, θα πανηγυρίσουν τα κύπελλα μαζί με τον Πρόεδρο, θα ζήσει αυτός καλά και θα συνεχίσει να ζει καλά στον αιώνα τον άπαντα γιατί βρίσκει και τα κάνει. Κι αλίμονο στην Παραμυθοχώρα...

Ρεπορτάζ από την Παραμυθοχώρα: Πίκος Απίκος

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις είναι συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.