Καμπανάκι, όχι καταστροφή

Στο άκουσμα του συστήματος, η αλήθεια είναι πως ένιωσα απορία. Τι θέλει να κάνει άραγε ο Ζίκο; Γιατί αποδυναμώνει το κέντρο και βάζει ακόμη έναν αμυντικό;

Ας τα πιάσουμε από την αρχή... Ο Ζίκο μετατρέπει το 4-3-2-1 σε 5-4-1, τοποθετώντας τον Μπράβο στα αριστερά, τον Γκαλίτσιο στα δεξιά και στο κέντρο της άμυνας τους Μέλμπεργκ, Ζεβλάκοφ και Α. Παπαδόπουλο στην ευθεία.

Η κίνηση αυτή μάλλον μπέρδεψε την άμυνα του Ολυμπιακού, αφού δεν υπήρχε σημείο συνεννόησης. Οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί περισσότερο χάθηκαν, παρά φάνηκαν στο παιχνίδι.

Στα άκρα υπήρχε ο Μπράβο από τα αριστερά και ο Γκαλίτσιος από τα δεξιά. Ο Έλληνας αμυντικός έτρεχε ασταμάτητα αλλά χωρίς ουσία, ενώ οι σέντρες του ήταν απελπιστικά λανθασμένες. Συρτές, άδυναμες και όλες άστοχες. Από την άλλη, ο Ισπανός έκανε καίριες επεμβάσεις στην άμυνα αλλά δεν κατάφερε να φανεί επιθετικά.

Το πρόβλημα όμως στο ματς ήρθε από τα χαφ. Μαρέσκα και Ντουντού δεν έκαναν τίποτα στο αμυντικό κομμάτι και οι Βέλγοι έκαναν πάρτι στον άξονα. Οι δύο ποδοσφαιριστές είναι περισσότερο επιθετικής φύσης παρά αμυντικής και αυτό στοίχισε στον Ολυμπιακό.

Στα άκρα υπήρχε ο ανεπαρκής Όσκαρ και ο νεαρός Φετφαζίδης, που έκλεψε και πάλι στην παράσταση. Ο μικρός έκανε κάποιες καλές προσπάθειες, ενώ έβγαλε και μια όμορφη ασίστ στον Μήτρογλου, που δυστυχώς χάθηκε.

Δυστυχώς, το παιχνίδι είχε κριθεί πριν καν αρχίσει και πλέον άπαντες κοιτάζουν το ματς με τον Ηρακλή και το επόμενο για το Τσάμπιονς Λιγκ με την Άλκμααρ. Η ιστορία λέει πως όταν πας για το 0-0, δύσκολα τα καταφέρνεις.

Η ήττα αυτή δεν στοίχισε στους "ερυθρόλευκους" αλλά αποτελεί ένα μεγάλο καμπανάκι, που θα πρέπει να ακούσουν άπαντες, για την συνέχεια.

Βασίλης Κούμπουλας